Eerst een kleine kanttekening. Ik heb een gewoonte: als ik een M-camera met CCD-sensor krijg, is het eerste wat ik doe niet het monteren van een lens, maar het openen van het batterijcompartiment om te controleren of de batterij de originele BLI-312 is. Als de verkoper een spotgoedkoop alternatief van Taobao aanbiedt (20 RMB inclusief verzendkosten), slaat mijn hart een slag over. Er is geen echte reden voor deze gewoonte, maar ik kan er gewoon niet mee stoppen – het is alsof de staat van die kleine batterij je vertelt hoe de camera is behandeld.

M8: Een camera die je opnieuw leerde hoe je filters moet gebruiken.

De M8 was Leica's eerste digitale meetzoekercamera, uitgebracht in 2006. Hij gebruikte een Kodak 27×18mm CCD met 10,3 miljoen effectieve pixels en een cropfactor van 1,33x. Destijds konden full-frame CCD's niet in meetzoekercamera's worden ingebouwd, dus de M8 was eigenlijk een "crop"-oplossing. Je 35mm-lens wordt ongeveer 46mm wanneer je hem erop monteert, waardoor je groothoekmogelijkheden in feite verloren gaan.

Maar wat de M8 echt berucht maakte, was niet de crop, maar het infraroodprobleem. Het IR-filter voor de sensor van de M8 is slechts 0,5 mm dik en biedt slechts ongeveer de helft van het filtereffect tegen infrarood licht. Het gevolg is dat bij het fotograferen van zwarte stoffen of zwarte pakken de zwarte tinten in de afbeelding een paarsrode gloed krijgen. De oplossing is om een ​​UV/IR-filter op elke lens te schroeven; dit is nauwelijks bruikbaar voor brandpuntsafstanden boven de 35 mm, maar veroorzaakt problemen aan de randen onder de 35 mm. Mijn eigen aanpak is om een ​​39mm UV/IR-filter te kopen en deze op mijn 35mm Summaron te laten zitten, omdat ik te lui ben om hem te wisselen. Hoe dan ook, ik fotografeer meestal in zwart-wit, en soms ziet de paarse rand er best mooi uit – ik weet dat ik hier kritiek op zal krijgen van de “rigoristen”.

Nog iets om te vermelden. De sluiter van de M8 gebruikt een verticaal bewegend metalen gordijn, overgenomen van de R9 spiegelreflexcamera, met een maximale sluitertijd van 1/8000 seconde, maar hij maakt ongelooflijk veel lawaai, alsof er op een tafel wordt geslagen. De eerste keer dat ik de ontspanknop van mijn M8 indrukte in een stil café, keken drie mensen om me heen tegelijkertijd op. Later bood Leica een upgradeservice aan; voor € 1200 kon je upgraden naar een stillere sluiter, ten koste van een lagere maximale sluitertijd van 1/4000 seconde. De M8.2 wordt standaard geleverd met een stille sluiter en heeft ook een “discrete modus” die het spannen van de lens vertraagt ​​tot het moment van indrukken, waardoor het geluid nog verder wordt gereduceerd. Als je nu een M8 koopt, raad ik je aan om te zoeken naar een versie met de verbeterde sluiter; Anders gezegd, dat klikgeluid kan behoorlijk psychologisch belastend zijn bij het fotograferen op straat.

M9 en ik: De zoetheid van full-frame en de hardheid van de sensor

De M9, uitgebracht in 2009, was Leica's eerste full-frame digitale meetzoekercamera. De sensor ging van 27×18 mm op de M8 naar 36×24 mm, en het aantal pixels steeg van 10,3 miljoen naar 18 miljoen. Cruciaal was dat de brandpuntsafstandconversie verdwenen was; je 35 mm was eindelijk 35 mm. Het IR-filter is ook dikker geworden, van 0,5 mm naar 0,8 mm, en er is een nieuw materiaal gebruikt, waarmee het probleem van zwarttinten die paars werden, dat de M8 plaagde, in wezen is opgelost.

De kleurweergave van de CCD van de M9 is werkelijk opmerkelijk. Rode en blauwe tinten zijn uitzonderlijk rijk, huidtinten hebben een warme toon en JPEG's rechtstreeks uit de camera hebben een filmachtige kwaliteit. Ik heb zelf een rolletje "digitaal zwart-wit" volgeschoten met de M9 – in feite gewoon rechtstreeks vanuit de camera in zwart-witmodus – en de grijstintovergangen waren vloeiender dan bij elke CMOS-camera die ik sindsdien heb gebruikt. De prestaties bij hoge ISO-waarden laten inderdaad te wensen over; kleurruis wordt merkbaar boven ISO 800. Maar hoeveel mensen zouden deze camera daadwerkelijk boven de 800 gebruiken?

Het probleem met de M9 is een onvermijdelijke hindernis: sensorcorrosie. Het Schott S8612 beschermglas voor de Kodak CCD is gevoelig voor corrosie, wat zich manifesteert als witte vlekken op de foto's. Leica bood vroeger gratis vervangingen aan, maar de CCD is niet meer verkrijgbaar en vervangingen stoppen zodra de voorraad op is. Nu moet je bij de aanschaf van een M9 of ME controleren of de sensor al is vervangen. CCD ID-versies na 16 zouden corrosiebestendig zijn, maar deze bewering wordt op forums betwist. Als de sensor niet is vervangen en er al corrosie is opgetreden, is deze camera in feite niets meer dan een mooie presse-papier.

De ME (Typ 220) werd in 2012 uitgebracht als een "budgetversie van de M9". Hij gebruikt exact dezelfde sensor en beeldtechnologie, maar mist de USB-poort en de framepreview-hendel in de zoeker. De afwerking van de behuizing is ook eenvoudiger, maar hij is ongeveer 21% goedkoper. Kortom, je krijgt dezelfde CCD voor minder geld. Als je het ontbreken van de framepreview-hendel niet erg vindt (eerlijk gezegd heb ik hem nauwelijks gebruikt), biedt de ME op de tweedehandsmarkt een betere prijs-kwaliteitverhouding dan de M9.

BLI-312: Ondergewaardeerde veelzijdigheid

Deze batterij verdient een aparte vermelding. De 14464 / BLI-312 is een 3,7V lithium-ionbatterij met een oorspronkelijke capaciteit van 1600-1800mAh. De batterij is compatibel met de BM8, M8, M8.2, M9, M9-P, ME en M Monochrom. Dit betekent dat Leica de batterijspecificaties zes jaar lang niet heeft gewijzigd, van de M8 in 2006 tot de ME in 2012.

De batterijduur is al lange tijd een probleem bij de M8; een enkele batterij gaat ongeveer 200-300 foto's mee, en in de winter zelfs nog minder. Mijn aanpak is om altijd twee batterijen bij me te hebben, één originele en één van een ander merk. Er zijn tegenwoordig veel vervangende batterijen van andere merken verkrijgbaar; merken zoals PATONA en BTBAI bieden 1800mAh-vervangingen aan voor ongeveer een derde van de prijs van het origineel. Originele batterijen kunnen nu alleen nog als reserveonderdeel worden besteld via de klantenservice van Leica, modelnummer 420-220.020-000. Als u overweegt een van deze camera's aan te schaffen, betekent de batterijcompatibiliteit dat u geen aparte batterijen voor verschillende modellen nodig hebt; één BLI-312 is voldoende.

Om het even samen te vatten:

Als je deze camera's in 2026 bekijkt, zijn de redenen om ze te kopen compleet anders dan toen. De problemen met crop en infrarood van de M8, die destijds als minpunten werden beschouwd, worden nu gezien als "unieke eigenschappen"—de 1,33x beeldhoek in combinatie met de neiging tot paarsachtige zwarttinten produceert beelden die geen enkele moderne camera direct kan nabootsen. De full-frame CCD-kleuren van de M9 en ME hebben hun magie, maar sensorcorrosie maakt de aanschaf ervan een gok; je moet accepteren dat "deze camera elk moment een waardeloos object kan worden". Wat betreft het sluitergeluid, vind ik de stille sluiter van de M8.2 nog steeds het prettigst in deze serie—hoewel de sluitertijd slechts 1/4000 seconde is, is er niets wat je niet in zonlicht met een ND-filter kunt fotograferen.